Monday – 504 Absolutely Essential Words – Unit 6; Learn the words and their definitions. Do the exercises. Make up your own stories using the new words of Unit 6.
approach – մոտենալ, մոտեցում
detect – հայտնաբերել
defect – թերություն
employee – աշխատակից
neglect – անտեսել
deceive – խաբել
undoubtedly – անկասկած
popular – հայտնի
thorough – մանրակրկիտ
client – հաճախորդ
comprehensive – ամբողջական
defraud – խաբեությամբ գումար հափշտակել
thorough
undoubtedly
approach
popular
neglect
employee
defect
defraud
deceived
detect
client
comprehensive
story
A popular company hired a new employee. He was friendly with every client and always did a thorough job. One day, he found a small defect in a product. His manager thanked him for his good approach and attention to detail. He was undoubtedly a great worker!
Friday – In 100-150 words write an essay on the topic ” In a family with two children, Do you think it`s better to be the older or the younger brother or sister? Why?
In my opinion, it is better to be the older child in a family with two children. Older brothers and sisters usually have more responsibilities, but they also have more experience.
First of all, older children can help their younger siblings or parents. Moreover, parents often trust older children more and allow them to make their own decisions.
However, being the older child is not always easy because parents may expect more from you. Younger children sometimes have fewer responsibilities and receive more attention.
To conclude, I think being the older child is better because it teaches you to be responsible, independent and helpful.
Հեռացված հատկացուցիչ է կոչվում այն հատկացուցիչը, որն իր հատկացյալից բաժանված է այլ բառերով կամ բառակապակցությամբ (օրինակ՝ որոշիչ բառակապակցությամբ կամ դերբայական դարձվածով)։
Կետադրությունը
Եթե հատկացուցչի և հատկացյալի միջև կա որոշիչ բառակապակցություն կամ դերբայական դարձված, ապա դրանց միջև դրվում է բութ։
Օրինակներ
Արթուրի` ներկաներին ուղղված ողջույնը (այստեղ «ներկաներին ուղղված» դերբայական դարձվածն ընկած է «Արթուրի» հատկացուցչի և «ողջույնը» հատկացյալի միջև)։
Թռչունների` ամպերի մեջ ճախրող երամը։
Տրոհվող հատկացուցչի կետադրությունը, էջ 28
Քամին սկսեց ֆշֆշացնել Մանուշի՝ ծաղկեպսակի տակից դուրս եկած խոպոպները։ (Հատկացուցիչ՝ Մանուշի, հատկացյալ՝ խոպոպները, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ ծաղկեպսակի տակից դուրս եկած)
Աղջիկը գլուխը խոնարհում է տղայի՝ մրրկածուփ զգացմունքից ելևէջող կրծքին։ (Հատկացուցիչ՝ տղայի, հատկացյալ՝ կրծքին, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ մրրկածուփ զգացմունքից ելևէջող)
Գուսանը մոլորվեց կիրճի՝ օձի նման գալարվող քերծերում։ (Հատկացուցիչ՝ կիրճի, հատկացյալ՝ քերծերում, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ օձի նման գալարվող)
Հայն իր բնօրրանը համարել է Աստծու՝ մեծ հոգածությամբ ու սիրով ստեղծած դրախտը։ (Հատկացուցիչ՝ Աստծու, հատկացյալ՝ դրախտը, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ մեծ հոգածությամբ ու սիրով ստեղծած)
Օշականի՝ համայն հայությանը քաջ ծանոթ ճանապարհին քարե մի վիթխարի մատյան է կանգնած, որի կիսաբաց էջերի վրա դրոշմված է հայկական այբուբենը։ (Հատկացուցիչ՝ Օշականի, հատկացյալ՝ ճանապարհին, միջանկյալ որոշիչ բառակապակցություն՝ համայն հայությանը քաջ ծանոթ)
Հայի՝ այլազգիների հետ չձուլվելու գաղտնիքը պիտի որոնել երեսունվեց տառերից բաղկացած այբուբենի մեջ։ (Հատկացուցիչ՝ Հայի, հատկացյալ՝ գաղտնիքը, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ այլազգիների հետ չձուլվելու)
Մաշտոցի՝ լույս դարձած աճյունը ամփոփված է Օշական գյուղում։ (Հատկացուցիչ՝ Մաշտոցի, հատկացյալ՝ աճյունը, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ լույս դարձած)
Ահա Մասիսի՝ երկնի լազուրի մեջ կորած գագաթը՝ վեհաշուք ու վեհատես։ (Հատկացուցիչ՝ Մասիսի, հատկացյալ՝ գագաթը, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ երկնի լազուրի մեջ կորած, իսկ վերջում բութ է դրվում նաև հետադաս բացահայտչից առաջ՝ վեհաշուք ու վեհատես)
Արտերի՝ դեռ մանգաղի երես չտեսած ոսկին ծփում էր և ծածանվում։ (Հատկացուցիչ՝ Արտերի, հատկացյալ՝ ոսկին, միջանկյալ դերբայական դարձված՝ դեռ մանգաղի երես չտեսած)
Ապառաժի՝ գույներից զրկված ու մթանած կերպարանքն ավելի ընդգծվեց երկնքի՝ աչք շլացնող ոսկեզոծ կարմրի վրա։
Այդ խորհրդավոր լռության մեջ լսվում էր միայն ճղրիդի՝ քաղցած մանկան լացի պես համառ ճռինչը, որ գրգռում էր նրա՝ առանց այն էլ հոգնածությունից նվաղած նյարդերը։
Նա ինքն էլ կարծես զգալով իր՝ ինձ վրա թողած ազդեցությունը սկսեց շարունակել խոսակցությունը։
Նայում էր Մանեի՝ աստղերի պես ալալացող աչքերին։
Նրանց՝ արշալույսների նման շքեղ և շուշանների նման մաքուր հոգիները բարություն էին բուրում։
Անհաջողության մատնվեցին թշնամու՝ ամրոցը գրավելու բոլոր ճիգերը։
Զինվորները տեսնում էին միայն լուսնի՝ լուսամուտի ապակիների վրա ցոլացող շողերը։
Նա մոտիկից տեսավ հաշվապահի՝ անքուն գիշերներից հիվանդագին ուռած կնճիռներով ծածկված դեմքը։
Սակայն Նեմրութի Սերոբի՝ կնոջ հետ սարերում թափառելը դուր չէր գալիս իր խմբի զինվորներին։
Այդ ժամանակ միայն Բաբեի՝ խորշոմների ցանցով պատած արևախանձ դեմքը անսահման բավականությունից ճառագեց։
Չարենցի՝ տասնինը տարեկանում գրած «Աթիլլա» պոեմը պարզապես անթերի ծնունդ է։
Հանդիպակաց ձյունածածկ լեռներից փչող ընդդիմադիր հովը համբուրում էր մեր՝ արևից ու քամուց թրծված դեմքերը։
Ոտքերը հազիվ էր փոխում քաղաքի՝ անձրևից ու փոշուց լարծուն դարձած փողոցներով։
Կրակը լափում էր բուրգի՝ ճարճատյունով բյուրավոր կայծեր դեպի երկինք արձակող տախտակները։
Նրա՝ արևից կիզված և հողմախանձ դեմքը պղնձի գույն ուներ։
Կեսօրից բավական անցել էր, երբ Սամվելի՝ բոլորովին հոգնած ասպախումբը հասավ գոգավոր նավամատույցին։
Երևում էր միայն Բզնունյաց ծովակի՝ հայելու նման նեղ շերտը։
Ուրի՜շ, ուրիշ էր կյանքը, երբ ես դատարկապարտ էի… Հիմա, երբ բոլորի պես ես էլ ստիպված եմ լուրջ ու խոհուն երիտասարդ դառնալ, երբ ապագան իմ ուսերուն էլ է ճնշում ու սպառնում ուրախությանս, երբ օրերս գետին են իյնում աշնանահար տերևների պես, երբ այլևս գիտեմ կյանքի լավն ու վատը, օրը՝ տխրադեմ ու տրտմաբեկ, գիշերը՝ խուլ ու ցավատանջ, քաղաքները՝ պոռնիկ փողոցներով, երբ ճանաչում եմ, ափսո՜ս, ամեն հաճույք իրենց տգեղ ու զզվելի մերկության մեջ, երբ արդեն դադարած եմ զգայական ու աղվոր պատանի լինելուց և չեմ կարող նայել աղջիկներին աղաչող ու խռովված աչքերով, երբ արդեն լիքն եմ բոլորի պես, լիքը, լիքը,– հիշում եմ անցյալը պայծառ ու լուսաշող ու գլուխս թաղած բարձիս մեջ, պզտիկ ու հպարտ տղայի պես, որի սիրտը եղել է, բայց որ չի ուզում արտասվել։ Ի՜նչ լավ, Ինչ լավ էր անցյալը… Հիշում եմ դառնությամբ ամեն կորսված օր, աչքերս՝ խոնավ, շրթունքներս՝ տխուր ու մազերս՝ խառնիխուռն հենվում եմ կորսված երջանկությանը։ Սիրտս ցավում է։ Զարկում է ամուր՝ նոր վիրավորված անասունի սրտի պես տաք կրծքիս տակ։ Սա պատահում է ինձ ընդհանրապես, երբ անձրևում է առատ ու բարի կաթիլներով բնակած տանս կանաչախիտ ու անուշ պարտեզի վրա։ Սենյակս նետված է ծառերի ու ծաղիկների մեջ կորսված ամառանոցի գիրկը։ Դռանս առջև վարդենի է մագլցում պատուհանս ի վեր և բաղեղը մյուս կողմից շուլալներով բարձրանում է վերին հարկը։ Քիչ այն կողմ պատշգամբն իր պատաղիկները նետում է քարերում սրտի մեջ իսկ։ Երբ անձրևում է, դուռը բացում եմ ու ընկղմվում կիսախարխուլ ու աղքատիկ բազմոցիս մեջ։ Ծխամորճս լցնում եմ բնազդաբար ու ծուխը անհագորեն քաշում ներս՝ ինչպես երբ փողոցի շլացած ստահակ էի։ Սիրտս ուզում է ու շրթունքներս շարժվում են իրենք իրենց։ Մոլորվում եմ աչքերիս մեջ՝ չարտասվելու համար և մեծ ճիգով՝ կասկածելի վայրերում սովորած սիրո տրտում եղանակ եմ մրմնջում ու հետզհետե չարանում աշխարհի դեմ, որ բոլորիս աղտոտում է։ Ծնվում ենք թարմ ու փափուկ, պայծառ ու անուշ աշուններով, ինչպես ծաղիկն է բուսնում բաց ու բարբեր հողի ծոցից։ Մեր շրթունքները մաքուր են ու մեր թաթիկներն անմեղ։ Մեզ ծնողները գուրգուրում են մեր վրա՝ այն, ինչ իրենք կորցրել են, ավա՜ղ, մեր անբծությունն ու շնորհը։ Բայց օրերը թավալվում են ու հասակ ենք նետում ուրախության ու շվայտության կամ չքավորության մեջ, հարուստի ապրանքի թե խարխուլ խրճիթի սև երդիքի տակ, մեկ է, աշխարհը մեզ աղտոտում է ու դառնում ենք անասուն, բոլորի պես, գարշ մագիլներով, պատրաստ առաջին իսկ առիթով իրար պատառոտելու։ Ու հիշում եմ… ծխախոտիս գորշ ու ոլորուն ծխի միջից ի՜նչքան սիրելի, անուշ ու աղվոր դեմքեր… Անձրևը հաճախ թրջում է ծնկներս, մեր պարտեզի տանձենիները չարչարվում են տեղատարափի տակ։ Երեկ դեռ ժամ առ ժամ հասունանում էին, արևի ջերմության մեջ աղվոր, խոշոր ու հյութեղ այս տանձերը… Ի՜նչ առատաձեռն ու գուրգուրալից է բնությունը։ Ընկղմվի՛ր նրա ծոցն ու անհետացի՛ր։ Գլուխդ առած գնա՛ անծանոթ ու հղի ճամփաներով, անտեսի՛ր մարդկանց փառքերն ու հարստությունները, ուրախություններն ու ցավերը… Վերադարձի՛ր քո անցյալին, դարձի՛ր նորից դատարկապարտ, որ չգիտի, թե այսօր ուր պիտի գիշերի… Այո՛, ի՜նչ հետաքրքիր կլինի, հագնեմ բանվորական շապիկ, կապույտ տաբատ, ձգեմ այս չար ու կեղծավոր գրքերը սեղանիս վրա, նամակների այս փունջ դեզը, բոլոր այս խելոք ու հին երգերը, դառնամ նորից դատարկապարտ
Կոլիզեումը Հին Հռոմի ամենահայտնի կառույցներից մեկն էր։ Այն կառուցվել է մ.թ. 1-ին դարում՝ Վեսպասիանոս կայսեր օրոք, իսկ բացվել է մ.թ. 80 թվականին՝ Տիտոս կայսեր կառավարման ժամանակ։ Կոլիզեումը հսկայական ամֆիթատրոն էր, որտեղ կարող էր տեղավորվել մոտ 50 հազար հանդիսատես։ Այնտեղ կազմակերպվում էին գլադիատորական մարտեր, կենդանիների հետ մարտեր և այլ ներկայացումներ։ Գլադիատորները Հին Հռոմում հատուկ պատրաստություն անցած մարտիկներ էին։ Նրանց մեծ մասը ստրուկներ, ռազմագերիներ կամ դատապարտված մարդիկ էին, սակայն կային նաև ազատ մարդիկ, որոնք կամավոր ընտրում էին այդ մասնագիտությունը՝ փառքի և գումարի համար։
Կոլիզեումի ստորգետնյա հատվածը
Կոլիզեումի տակ կար ստորգետնյա մեծ տարածք՝ բազմաթիվ միջանցքներով և սենյակներով։ Այնտեղ պահում էին կենդանիներին, պատրաստում մարտիկներին և կազմակերպում ելույթների ընթացքը։ Հատուկ վերելակների միջոցով կենդանիներին և դեկորացիաները բարձրացնում էին դեպի ասպարեզ։
Գլադիատորների մարզումները
Գլադիատորները մարզվում էին հատուկ դպրոցներում, որոնք կոչվում էին լուդուս։ Այնտեղ նրանք սովորում էին զենք օգտագործել, զարգացնում էին իրենց ֆիզիկական ուժը և մարզվում փորձառու ուսուցիչների ղեկավարությամբ։ Նրանց սնունդն ու առողջությունը վերահսկվում էին, քանի որ լավ պատրաստված գլադիատորը մեծ արժեք ուներ իր տիրոջ համար։
Հայտնի գլադիատորներ
Սպարտակ – ամենահայտնի գլադիատորներից էր։ Նա Թրակիայից էր և մ.թ.ա. 73 թվականին գլխավորեց Հռոմի դեմ ստրուկների մեծ ապստամբությունը։ Նրա գլխավորած ապստամբությունը դարձավ Հռոմի պատմության կարևոր իրադարձություններից մեկը։
Ֆլամման – սիրիական ծագում ունեցող հայտնի գլադիատոր էր։ Ըստ պատմական աղբյուրների՝ նա մասնակցել էր 34 մարտի, որոնցից 21-ում հաղթել էր։
Պրիսկոս և Վերուս – երկու հայտնի գլադիատորներ էին, որոնք միմյանց դեմ մարտնչել են Կոլիզեումի բացման տոնակատարությունների ժամանակ։ Նրանց մարտն ավարտվել է ոչ սովորական ձևով․ երկուսն էլ ճանաչվել են հաղթող, և երկուսն էլ ազատություն են ստացել։
Հետաքրքիր փաստեր
Գլադիատորները հաճախ ունեին իրենց երկրպագուները, ինչպես ժամանակակից մարզիկները։
Ոչ բոլոր գլադիատորներն էին կռվում մինչև մահ որոշ մարտեր ավարտվում էին առանց որևէ մեկի մահվան։
Կոլիզեումն այսօր Հռոմի գլխավոր տեսարժան վայրերից է և համարվում է հին հռոմեական ճարտարապետության խորհրդանիշներից մեկը։
Monday – 504 Absolutely Essential Words – Unit 5; Learn the words and their definitions. Do the exercises. Make up your own stories using the new words of Unit 5.
tradition – Ավանդույթ
rural – Գյուղական
burden – Ծանր բեռ
campus – Համալսարանի տարածք
majority – Մեծամասնություն
assemble – Հավաքվել
explore – Ուսումնասիրել
topic – Թեմա
debate – Բանավեճ
evade – Խուսափել
probe – Հետաքննել
reform – Բարեփոխել
1.rural
2.campus
3.evade
4.majority
5.assemble
6.tradition
7.burden
8.explore
9.reform
10.topic
11.probe
12. debate
Our teacher gave us a project about an old tradition in a rural town. The majority of students wanted to explore its history. We decided to assemble in the school campus and choose a topic. One student wanted to reform the project because it was too difficult. Another tried to evade his responsibilities, but the teacher explained that teamwork should not be a burden. We began to probe the history and had a long debate about how traditions change over time.
Հունաստանը աշխարհի հնագույն երկրներից մեկն է։ Հին Հունաստանը ձևավորվել է Բալկանյան թերակղզու հարավում և Էգեյան ծովի կղզիներում։ Այն հայտնի էր իր զարգացած մշակույթով, գիտությամբ, արվեստով և փիլիսոփայությամբ։
Հունաստանում կարևոր դեր ունեին քաղաք-պետությունները, որոնցից ամենահայտնիներն էին Աթենքը և Սպարտան։ Աթենքը հայտնի էր ժողովրդավարությամբ, կրթությամբ և արվեստով, իսկ Սպարտան՝ իր ուժեղ բանակով և խիստ կարգապահությամբ։
Հին հույները մեծ ներդրում են ունեցել գիտության զարգացման մեջ։ Սոկրատեսը, Պլատոնը և Արիստոտելը հայտնի փիլիսոփաներ էին, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել փիլիսոփայության վրա։ Հույները զարգացրել են նաև մաթեմատիկան, բժշկությունը, ճարտարապետությունն ու թատրոնը։
Հին Հունաստանում են ստեղծվել նաև Օլիմպիական խաղերը, որոնք առաջին անգամ անցկացվել են մ.թ.ա. 776 թվականին՝ Օլիմպիա քաղաքում։
Հին Հունաստանի մշակույթն ու նվաճումները մեծ ազդեցություն են ունեցել աշխարհի պատմության վրա, և նրա ժառանգությունը մինչ օրս կարևոր նշանակություն ունի։
«Հայաստանի կոտրվող ողնաշարը» ֆիլմը Հայաստանի հանքարդյունաբերության և դրա հետևանքով առաջացող բնապահպանական խնդիր է։ Ֆիլմում ներկայացվում է, թե ինչպես է հանքավայրերի շահագործումն ազդում բնության և մարդկանց վրա։ Գլխավոր խնդիրն այն է, որ տնտեսական շահը հաճախ ավելի կարևոր է քան բնության պահպանությանը։
Ամենակարևոր խնդիրներից են օդի, ջրի և հողի աղտոտումը, ինչպես նաև հանքերի մոտ ապրող մարդկանց առողջության խնդիրները։ Այս խնդրի համար պատասխանատու են պետությունն ու հանքարդյունաբերուրյան ընկերությունները։ Պետությունը պետք է վերահսկի հանքերի աշխատանքը, իսկ ընկերությունները՝ պահպանեն բոլոր կանոնները։
Ես հիմնականում համաձայն եմ ֆիլմի հետ, որովետև բնությունը չպետք է տուժի միայն տնտեսական շահի համար։ Չնայած հանքարդյունաբերությունը աշխատատեղեր և եկամուտ է բերում այն պետք է իրականացվի պատասխանատու ձևով։
Իմ կարծիքով՝ խնդիրը լուծելու համար պետք է ուժեղացնել հանքերի վերահսկողությունը, պարբերաբար ստուգել շրջակա միջավայրը և խախտումների դեպքում պատասխանատվության ենթարկել մեղավորներին։
Ամփոփելով՝ կարծում եմ, որ Հայաստանը պետք է զարգանա՝ միաժամանակ պահպանելով իր բնությունն ու բնական հարստությունները։
Ֆիլմը պատմում է Ամուլսարի ոսկու հանքի շահագործման և դրա հետ կապված բնապահպանական խնդիրների մասին։ Դիտելուց հետո հասկացա, որ այս հարցը կարևոր է ոչ միայն բնության, այլև նաև մարդկանց առողջության համար։
Ֆիլմում ասվում է ջրի հնարավոր աղտոտման և բնությանը հասցվող վնասների մասին։ Տեղի բնակիչները նույնպես անհանգստացած են, քանի որ հանքի շահագործումը կարող է ազդել իրենց կյանքի վրա։
Այո, հանքը կարող է աշխատատեղեր ստեղծել և եկամուտ բերել երկրին, բայց դրա հետևանքով կարող է վնասվել ջուրը, հողը և կենդանական աշխարհը։ Բացի այդ, կարող է տուժել նաև Ջերմուկի զբոսաշրջությունը։
Իմ կարծիքով՝ պետությունը պետք է առաջին հերթին մտածի մարդկանց առողջության և բնության պահպանության մասին։ Պետք է պարբերաբար ստուգել ջրի ու հողի որակը և հաշվի առնել տեղի բնակիչների կարծիքը։