Առաջադրանք 1
Խորհրդային Հայաստանը«սոցիալիստական կարգերի» հաստատման ճանապարհին
Գաղափարաքաղաքական նախադրյալները
Խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո հասարակական կյանքը կառուցվեց մարքսիստական-լենինյան գաղափարախոսության հիման վրա։ Պետությունը նպատակ ուներ ստեղծել սոցիալիստական հասարակություն, որտեղ վերացվում է անհատական սեփականությունը, ամրապնդվում է կուսակցության միակողմանի ղեկավար դերը, և հասարակության բոլոր ոլորտները ենթարկվում են կենտրոնացված կառավարամանը։ Այս գաղափարախոսությունը ծառայեց որպես պետության քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական բարեփոխումների տեսական հիմք։
Նոր տնտեսական քաղաքականություն (ՆԷՊ)
1920-ականների սկզբին երկրի տնտեսությունը ծանր ճգնաժամ էր ապրում, ուստի ներդրվեց ՆԷՊ-ը։ Սա թույլատրեց սահմանափակ մասնավոր ձեռնարկությունների գործունեություն, վերականգնեց առևտուրը և խրախուսեց գյուղատնտեսական արտադրությունը՝ ապահովելով սովի նվազեցում և արտադրության աստիճանական աճ։ ՆԷՊ-ը դարձավ կարևոր քայլ դեպի սոցիալիստական տնտեսության ձևավորման հարթակի ստեղծումը, քանի որ այն համադրեց պետության վերահսկողությունն ու անհատական նախաձեռնությունը։
Արդյունաբերացում (ինդուստրացում)
1930-ականներին սկսվեց արագացված արդյունաբերացման գործընթացը, որը կենտրոնացվեց ծանր արդյունաբերության, էներգետիկայի և մեքենաշինության վրա։ Կառուցվեցին նոր գործարաններ, արտադրական ձեռնարկություններ և ենթակառուցվածքներ՝ նպատակ ունենալով երկիրը վերածել արդյունաբերական հզոր պետության։ Արդյունաբերացման ժամանակ լայնորեն կիրառվեցին պլանային տնտեսության սկզբունքները, ինչը հնարավորություն տվեց կենտրոնացնել ռեսուրսները և արագացնել տեխնիկական առաջընթացը, սակայն դա նաև սոցիալական լարվածություն առաջացրեց որոշ ոլորտներում։
Գյուղատնտեսության կոլեկտիվացում
Գյուղացիների անհատական տնտեսությունները միավորվեցին կոլխոզների և սովխոզների մեջ՝ նպատակ ունենալով ամրապնդել հանրային սեփականությունը և պետության վերահսկողությունը գյուղատնտեսության վրա։ Մասնավոր սեփականությունը սահմանափակվեց, հողը, կենդանական կապիտալն ու արտադրական միջոցները դարձան հանրային, իսկ գյուղացիները պարտավորվեցին աշխատել կոլեկտիվ տնտեսություններում։ Գործընթացը հաճախ ուղեկցվեց դիմադրությամբ, տնտեսական դժվարություններով և բնակչության սոցիալական լարվածությամբ, սակայն այն պետք է ապահովեր երկարաժամկետ տնտեսական կայունություն և արտադրության կենտրոնացում։
ԱՆՈՒՆՆԵՐ ԵՎ ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Բացատրի՛ր և բնութագրի՛ր
• Նոր տնտեսական քաղաքականություն — 1921–1928 թթ., Լենինի քաղաքականություն, թույլ տվեց փոքր մասնավոր տնտեսություն և շուկայի ակտիվացում:
• Վ. Լենին — հեղափոխական առաջնորդ, ՆԷՊ-ի հեղինակ։
• Ի. Ստալին — Լենինի հաջորդող առաջնորդ, ուժեղ արդյունաբերացում և կոլեկտիվացում իրականացրեց:
• սոցիալիստական հասարակություն — արտադրական միջոցները պատկանում են պետությանը, նպատակ՝ սոցիալական հավասարություն:
• Արդյունաբերացում (Ինդուստրացում) — գյուղատնտեսությունից արդյունաբերության անցում, Հայաստանում՝ հանքարդյունաբերություն, քիմիա, տեքստիլ:
• կուլակ — հարուստ գյուղացի, որին կոլեկտիվացումը զրկեց հողից և ունեցվածքից:
Առաջադրանք 2
Կուսակցական մենիշխանության հաստատումն ու բռնությունների քաղաքականությունը Հայաստանում 1920-1930-ական թթ.
ԱՆՈՒՆՆԵՐ ԵՎ ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Բացատրի՛ր և բնութագրի՛ր
• Ի. Ստալին — Խորհրդային Միության ղեկավար (1924–1953 թթ.)։ Իրականացրել է խիստ կենտրոնացված կառավարում, արդյունաբերականացում և կոլեկտիվացում։ Նրա կառավարման տարիներին իրականացվել են քաղաքական բռնաճնշումներ, զանգվածային ձերբակալություններ և աքսորներ։
• Լև Տրոցկի — Ռուս հեղափոխական գործիչ, Կարմիր բանակի կազմակերպիչներից։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո զբաղեցրել է բարձր պաշտոններ։ Հետագայում հակասության մեջ է մտել Ստալինի հետ և արտաքսվել ԽՍՀՄ-ից։
• տրոցկիստ — Տրոցկու քաղաքական գաղափարների հետևորդ։ Տրոցկիստները պաշտպանում էին «մշտական հեղափոխության» տեսությունը և ընդդիմանում էին ստալինյան քաղաքականությանը։
• Ե. Չարենց — Հայ մեծ բանաստեղծ, խորհրդային շրջանի գրականության կարևոր ներկայացուցիչ։ Նրա ստեղծագործությունները վերաբերում են հայրենասիրությանը, հեղափոխությանը և մարդկային ապրումներին։ 1937 թ. դարձել է բռնաճնշումների զոհ։
• Ա. Բակունց — Հայ գրող և հասարակական գործիչ։ Իր գործերում պատկերել է գյուղական կյանքը, բնությունը և հասարակ մարդկանց ճակատագիրը։ Նա նույնպես զոհ է դարձել 1937 թ. քաղաքական բռնաճնշումներին։
• Զ. Եսայան — Հայ գրող և հասարակական գործիչ, ակտիվ մասնակցել է ազգային-հասարակական շարժումներին։ Ստեղծագործություններում արտացոլել է ցեղասպանության և գաղթի թեմաները։ Խորհրդային տարիներին ենթարկվել է հետապնդումների։
• Անաստվածական (աթեիստական) — Կրոնին և Աստծո գոյությանը ժխտող գաղափարախոսություն։ Խորհրդային Միությունում պաշտոնապես խրախուսվում էր աթեիզմը, և սահմանափակվում էր եկեղեցու գործունեությունը։
• Դաշնակցություն — Հայ ազգային քաղաքական կուսակցություն, հիմնադրված 1890 թ․։ Նպատակ ուներ պայքարել հայ ժողովրդի իրավունքների և անկախության համար։ Մեծ դեր է ունեցել Առաջին Հանրապետության շրջանում։
• Հնչակյան կուսակցություն — Հայ քաղաքական կուսակցություն, հիմնադրված 1887 թ․։ Սոցիալ-դեմոկրատական ուղղվածություն ուներ և պայքարում էր արևմտահայության իրավունքների համար։
• եկեղեցի — Կրոնական կազմակերպություն և հավատացյալների համայնք։ Հայաստանում հիմնական եկեղեցին է, որը կարևոր դեր ունի հայ ժողովրդի հոգևոր և մշակութային կյանքում։
• Խորեն Մուրադբեկյան — Խորհրդային Հայաստանի կուսակցական գործիչ։ Մասնակցել է պետական և կուսակցական կառավարման գործընթացներին խորհրդային շրջանում։